Ang Puno ng Balimbing

Noong unang panahon sa Vietnam, may dalawang magkapatid na lalaki na namuhay nang magkasama pagkamatay ng kanilang mga magulang. Nang hatiin nila ang ari-arian ng pamilya, kinuha ng nakatatandang kapatid ang bahay, mga bukid, at karamihan ng mga hayop. Ang naiwan sa nakababatang kapatid ay isang maliit na kubo at isang puno ng balimbing.

Hindi nagreklamo ang nakababatang kapatid. Siya at ang kanyang asawa ay masipag na nagtrabaho at inalagaan ang puno. Nang dumating ang panahon ng pamumunga, napuno ito ng hinog at kulay gintong balimbing. Umaasa silang maipagbibili ang mga bunga upang makabili ng bigas.

Isang umaga, dumating ang isang napakalaking ibon at nagsimulang kumain ng balimbing. Malungkot na nakiusap ang nakababatang kapatid na magtira ito ng bunga para sa kanyang pamilya. Sinabi ng ibon na babayaran nito ng ginto ang bawat bungang makakain. Sinabihan siya nitong gumawa ng maliit na supot at maghanda kinabukasan.

Kinaumagahan, dinala siya ng ibon sa ibabaw ng mga bundok at dagat patungo sa isang malayong pulo na puno ng ginto at mga hiyas. Naalala niya ang tagubilin ng ibon kaya ang maliit na supot lamang ang kanyang pinuno. Ligtas siyang dinala pauwi ng ibon. Ginamit niya nang maayos ang kayamanan, inayos ang bahay, bumili ng pagkain, at tumulong sa mahihirap na kapitbahay.

Nang marinig ng nakatatandang kapatid ang nangyari, bigla niyang ginusto ang puno ng balimbing. Inalok niyang ipagpalit ang lahat ng kanyang ari-arian para sa maliit na kubo at puno. Pumayag ang nakababatang kapatid.

Nang bumalik ang malaking ibon, nagreklamo ang nakatatandang kapatid tungkol sa mga bungang kinakain nito. Ibinigay ng ibon ang parehong pangako at sinabing magdala siya ng maliit na supot. Ngunit lihim siyang gumawa ng napakalaking supot dahil gusto niyang mag-uwi ng pinakamaraming kayamanan.

Sa pulo, pinuno niya ng ginto ang malaking supot hanggang sa maging napakabigat nito. Habang pauwi, nahirapan ang ibon na dalhin siya. Nawala ang malaking bahagi ng kanyang kayamanan at halos wala siyang naiuwi.

Sa wakas, naunawaan niyang ang kasakiman ang sanhi ng kanyang problema. Tinanggap siya ng nakababatang kapatid at ibinahagi ang kanyang tinatangkilik. Ipinapaalala ng kuwento na ang pagiging kuntento at mapagbigay ay nagdudulot ng kaligayahan, samantalang ang kasakiman ay maaaring magpawala sa atin ng tunay na mahalaga.
