Si Heungbo at si Norbu

Noong unang panahon sa Korea, magkaibang-magkaiba ang buhay ng magkapatid na Heungbo at Norbu. Si Norbu, ang nakatatandang kapatid, ay mayaman ngunit sakim. Si Heungbo, ang nakababatang kapatid, ay mahirap ngunit mabait. Nang mamatay ang kanilang ama, inangkin ni Norbu ang halos lahat ng ari-arian ng pamilya at pinaalis si Heungbo na kakaunti lamang ang dala.

Nagtayo si Heungbo ng maliit na bahay at doon tumira kasama ang kanyang asawa at mga anak. Madalas silang kapusin sa pagkain, ngunit masipag si Heungbo at tumutulong siya sa iba kapag kaya niya.

Isang araw ng tagsibol, nakakita si Heungbo ng batang langay-langayan na nahulog mula sa pugad at nasaktan ang isang paa. Maingat niyang inayos ang paa, inalagaan ang ibon, at ibinalik ito sa pugad. Pagsapit ng taglagas, lumipad ang ibon patimog.

Nang sumunod na tagsibol, bumalik ang langay-langayan at naghulog ng buto ng upo malapit kay Heungbo. Itinanim niya ito sa tabi ng bahay. Mabilis lumaki ang baging at namunga ng ilang napakalalaking upo. Nang buksan ng pamilya ang mga ito, bumuhos ang bigas, tela, mga barya, at iba pang kayamanan. Ginamit ni Heungbo ang mga biyaya upang pakainin ang pamilya at tulungan ang mga kapitbahay na naghihirap.

Hindi nagtagal ay narinig ni Norbu ang magandang kapalaran. Dahil gusto niya ang parehong gantimpala, humanap siya ng langay-langayan at sadyang sinaktan ang paa nito. Pagkatapos ay ginamot niya ang ibon at naghintay ng buto. Tumubo rin ang baging, ngunit nang buksan ni Norbu ang mga upo, problema ang lumabas sa halip na kayamanan. Nasira ang kanyang bahay at nawala ang malaking bahagi ng kanyang yaman.

Nahihiya at natatakot, pumunta si Norbu kay Heungbo. Hindi siya itinaboy ni Heungbo. Nagbahagi siya ng pagkain at tinulungan ang kapatid na muling makapagsimula. Sa wakas, naunawaan ni Norbu na hindi tunay ang kabutihang ginagawa lamang para sa gantimpala. Humingi siya ng tawad at binago ang pakikitungo niya sa ibang tao.

Mula noon, namuhay nang payapa ang magkapatid. Ipinapaalala ng kuwento na lumalago ang kabutihan kapag ito ay taos-puso, samantalang ang kasakiman ay madalas magdala ng problema.
