Ang Mapagpasalamat na Tagak

Noong unang panahon sa Japan, isang mahirap na binata ang naglalakad pauwi sa gitna ng niyebe nang makarinig siya ng isang ibong nagpupumiglas. Nakita niya ang isang magandang tagak na nahuli sa bitag. Naawa siya rito, kaya maingat niyang binuksan ang bitag at pinalaya ang ibon.

Nang gabing iyon, may kumatok sa kanyang pinto. Isang dalagang giniginaw at pagod ang nakatayo sa labas. Nakiusap siyang makituloy sa gabi. Pinapasok siya ng binata at ibinahagi ang kaunti niyang pagkain.

Nanatili ang dalaga nang ilang araw. Mabait at masipag siya, at naging malapit ang dalawa. Isang araw sinabi niya, "Makapaghahabi ako ng tela na maaari mong ipagbili. Ngunit habang naghahabi ako, mangako kang hindi ka titingin sa loob ng silid."

Pumayag ang binata. Pumasok ang dalaga sa maliit na silid at nagsimulang maghabi. Sa loob ng tatlong araw, narinig niya ang tunog ng habihan. Nang lumabas ang dalaga, dala niya ang telang mas maganda kaysa sa anumang nakita niya. Ipinagbili niya iyon sa magandang halaga.

Hindi nagtagal, naubos ang pera at hiniling ng binata na maghabi siyang muli. Pumayag ang dalaga ngunit pinaalala ang kanyang pangako. Muli siyang pumasok sa silid. Habang gumagalaw ang habihan, lalo namang lumakas ang pag-usisa ng binata.

Sa wakas, hindi na niya napigilan ang sarili. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto at sumilip. Walang dalaga sa habihan. Sa halip, nakita niya ang tagak na kanyang iniligtas. Binubunot ng tagak ang sarili nitong mga balahibo at hinahabi ang mga iyon sa tela.

Huminto ang tagak at tumingin sa kanya. Sinabi nito, "Nais kong suklian ang iyong kabutihan, ngunit ngayong nakita mo ang tunay kong anyo, hindi na ako maaaring manatili." Nakiusap ang binata na huwag itong umalis, ngunit ibinuka ng tagak ang mga pakpak at lumipad sa langit.

Pinanood ng binata ang tagak hanggang sa mawala ito sa kanyang paningin. Hindi niya nakalimutan ang handog nito o ang pangakong kanyang sinira. Ipinapaalala ng kuwento na pahalagahan natin ang kabutihan, pasasalamat, at pagtitiwala.
