Ang Palaka sa Balon

Noong unang panahon, may isang palakang nakatira sa ilalim ng isang lumang balon. Para sa kanya, ang balon na iyon na ang buong mundo. Nakakatalon siya sa mga bato, nakapaglalaro sa malamig na tubig, at nakikita niya ang maliit na bilog ng langit sa itaas.

Ipinagmamalaki ng palaka ang kanyang tahanan. Kapag may insektong o maliit na ibong dumaraan, sinasabi niya, "Tingnan ninyo ang kahanga-hanga kong kaharian! May tubig akong malalanguyan, may mga batong mapagpapahingahan, at laging nasa itaas ko ang langit."

Isang araw, may pagong-dagat na huminto sa tabi ng balon. Sumigaw ang palaka, "Bumaba ka at tingnan mo kung gaano ako kasaya! Wala nang mas magandang lugar kaysa rito."

Sinubukan ng pagong na pumasok sa balon, ngunit masyadong makitid ang bunganga nito. Kaya ikinuwento niya sa palaka ang tungkol sa dagat. "Napakalawak ng dagat at hindi mo makikita ang kabilang dulo," sabi niya. "Mas malalim ito kaysa sa maraming balon, at malalaking alon ang gumagalaw dito. Dumadaloy dito ang mga ilog mula sa malalayong lugar."

Natahimik ang palaka. Hindi niya kailanman naisip na may lugar na mas malaki kaysa sa kanyang balon. Sa unang pagkakataon, naunawaan niyang mas malawak ang mundo kaysa sa nakikita niya mula sa ilalim.

Mula noon, tumigil ang palaka sa pagyayabang. Nagsimula siyang magtanong sa bawat manlalakbay na dumaraan. Ang maliit na balon ay tahanan pa rin niya, ngunit hindi na niya inisip na iyon na ang buong mundo.

Ipinapaalala ng kuwento na kapag maliit lamang na bahagi ng mundo ang alam natin, hindi natin dapat isipin na alam na natin ang lahat.
